Portimão – Voorjaarstraining 2012

Geplaatst op: 24-3-2012 22:03:47

Voor het eerst gingen we op voorjaarstraining en niet zo maar één… We mochten het seizoen aftrappen, of moet ik zeggen, op volle snelheid openen op het prachtige circuit van Portimão. Portimão? Jazeker, Portimão gelegen in het zuidelijke puntje van Portugal. Het circuit waar ook de World Superbike / World Supersport een race weekend verrijden.

In dit verslag zullen we terugblikken op de reis en de 4 dagen trainen op het circuit. De baan op en het zonnetje in! (Foto door: Willem Pruim)

Dag 1 – Baan verkennen

Bij het ontbijt aangekomen kwamen we al direct een aantal bekenden tegen die ook in hetzelfde hotel verbleven. Waaronder Rikkert (ZAC), Tim, Jeroen (SuperCup 600), Hans (ONK Dutch Superbike), Rob  & Ron (ZAC). Het begon al gezellig bij het ontbijt en Rikkert was zo vriendelijk om na het ontbijt ons de weg te wijzen en langs het tankstation te rijden om nog even te tanken. Hierdoor hebben we een klein deel van de rijdersbriefing gemist, maar daarin was niks bijzonders gemeld. Ivar Doornbos (ONK Supersport) en zijn vader (waren al zo vriendelijk geweest om de warmers alvast aan de stroom te hangen waardoor de banden al op temperatuur waren, waarvoor dank! Na wat lichtelijk gehaast, want als snelste groep moesten we ook als eerste groep de baan op. Allemaal wat krap, want de briefing sloot daar vrijwel direct op aan. De eerste sessie heb ik maar een paar rondes kunnen rijden, maar dat was niet verkeerd. Zo kon ik de baan even zien en de relatie leggen tussen de rondjes die ik virtueel gereden had. Tussen de sessies door kun je het allemaal op een rijtje zetten en de volgende sessie(s) weer fris en beter starten.

Na die derde rechtse linksaf, toch? Volgende keer de Tom Tom maar monteren! (Foto door: Willem Pruim)Eerste indruk

Wat is dit een vette baan! Niets is vlak, het gaat omhoog, omlaag, bocht in, bocht uit en elke denkbare combinatie van bocht en hoogteverschil kun je er vinden. Je kan het zo gek niet bedenken of het zit er in. De layout van de baan heb je vrij vlot door, zeker als je al wat virtuele meters gemaakt hebt kun je goed inschatten wanneer je nou links of rechtsaf moet, maar de hoogteverschillen maken het moeilijk om dat direct op hoge snelheid te doen! Het is namelijk moeilijk in te schatten hoeveel ruimte je nog hebt. De hoogteverschillen die er in de baan zitten kennen wij niet in Nederland, dus dat was even wennen. De motor reageert toch anders als je omhoog of omlaag door een bocht heen rijdt. Het asfalt is iets minder strak dan Assen, maar dat is geen echt probleem. Het geeft je de gelegenheid om daar ook goed mee om te leren gaan. Daarnaast vergt het een berg vertrouwen, om zonder zicht op waar je uit gaat komen, de baan tot het maximale te benutten. In het kort wordt deze baan als “een achtbaan” omschreven, deze beschrijving klopt toch echt! Een baan vol sensatie en met weinig momenten om op adem te komen of te ontspannen. Genoeg uitdaging om 4 dagen te trainen en te blijven verbeteren.

Was ik blij met al deze hoogteverschillen en hobbels? Eerlijk gezegd, nee, nog niet! Man wat is dat moeilijk om daar snel op tempo te komen zonder echte baankennis. Blijkbaar was ik niet de enige die er moeite mee had. Gedurende dag begon ik de baan iets meer door te krijgen en wist ik ook weer hoe ik op de motor moest (blijven) zitten en waar de rem en het gas zitten. Hoe ik dat allemaal het beste kon gebruiken zou gedurende de dagen weer terug komen. De dag verliep goed en de banden hielden het goed uit. Temperatuur was super, zo rond de 20 graden Celsius en een mooie blauwe heldere lucht maakte het erg aangenaam om te rijden.

De dag wist ik af te sluiten met een 13e tijd (4e tijd van de Nederlanders), 2:03.1. Hier was ik zeer tevreden over gezien het mijn eerste keer was op Portimão en de eerste meters na de winterstop. De baan begon me iets beter te liggen, maar bleef een zeer grote uitdaging om echt goed te rijden. Een uitdaging, daar houden we wel van. De vermoeidheid begon toe te nemen. (Foto door: Willem Pruim)

Dag 2 – Zware start

De tweede dag werd ik wakker met een gevoel dat me het idee gaf dat de rest van de week een nog groter probleem zou worden. Mijn spieren waren op. De training in de sportschool had wel bijgedragen, maar er zijn nog een berg spieren die je normaal gesproken niet (intensief) gebruikt. Voeg daar aan toe de 7 sessies die we tot onze beschikking kregen. Toch al snel 2 tot 3 sessies meer dan wat ik gewend was. Gelukkig bestaat er zoiets als adrenaline. Bij het op de motorstappen voel je wat pijntjes en merk je de blaren op je handen, maar zodra je de pitstraat uitgereden bent verdwijnt dat als sneeuw voor de zon en dat zonnetje was al vroeg aanwezig! De temperatuur in de ochtend begon met zo’n 10 a 11 graden, maar liep ook al snel op naar zeer aangename temperaturen met maxima van rond de 20 graden.

Al snel merk je dat meerdere dagen achter elkaar trainen op één circuit voordelen heeft. Je wrijft de laatste slaap uit je ogen en vertrekt de pitstraat uit om rustig te beginnen, maar al snel zit je tegen het tempo aan waar je de dag er voor mee af had gesloten. Wel merk je dat je spieren iets sneller verzuren, zeker wat later op de dag, maar leren en verbeteringen zoeken kun je het beste op een tempo doen dat ongeveer 70% – 80% van je limiet zit. Hierdoor kun je het makkelijker langer volhouden en geef je je zelf de mogelijkheid om te concentreren op de verbeteringen.

Deze dag begon ik de baan steeds meer te waarderen en werden de “hellingen” en “afdalingen” gaaf in plaats van indrukwekkend en erg moeilijk. Er was nog steeds ruimte voor verbetering, maar het gevoel werd steeds beter. Deze dag weer kunnen verbeteren en dat gebeurde eigenlijk al vrij snel in de ochtend, maar net na de pauze kon ik de snelste tijd van de dag rijden, een 2:00.7, wederom goed voor een 4e tijd onder de Nederlanders en een 17e tijd overall. Echter heb ik dag 1 en 2 op 1 setje al reeds gebruikte banden verreden, de achterband had zijn best tijd wel een beetje gehad en het vertrouwen in de voorkant werd wel wat minder. Dag 3 ging ik starten op een nieuw setje banden van een iets hardere compound om weer met fris vertrouwen opzoek te gaan naar verbetering.

Dag 3 –  Progressie(Foto door racepixx.de)

Deze derde dag voelde ik mij ‘s morgens een stuk beter! Het went blijkbaar. Deze dag de eerste sessie overgeslagen omdat de baan nog wat fris was en ik niet het risico wilde lopen dat de nieuwe band kapot gereden zou worden op het redelijk frisse asfalt. De tweede sessie ging ik er lekker voor zitten en al direct in het derde rondje van de dag reed ik onder de 2 minuten met een 1:59.9,  toch bijna een hele seconde sneller dan de vorige dag! De nachtrust heeft me goed gedaan. Slapen geeft je lichaam/hersenen de mogelijkheid om de ervaringen van de dag te verwerken en dat werkte. Het gevoel met de motor werd steeds beter en ik ging de uitdaging aan met de moeilijkere bochten waar tijd te winnen viel.

De tweede sessie was super constant alle rondes zaten binnen 7 tienden van een seconde, met als snelste tijd een 2:00.4, niet sneller dan de vorige sessie , maar mooi vlak constant gereden. Dat was de andere dagen wel anders. Dat gaf me weer het gevoel dat het ritme terug kwam en dat het niet maar zomaar wat rondjes rijden was, maar er daadwerkelijk consistent op dezelfde manier gereden werd. Dat maakt het makkelijker om nieuwe dingen te proberen.

De derde sessie ging ik er gelijk goed voor zitten en direct bij de eerste volledige doorkomst reed ik mijn snelste tijd van die dag, een 1:58.7. Daarna zakte het langzaam aan iets in, de spieren raakte vermoeid. Tijdens die snelle ronde was ik in de veronderstelling dat er een snellere rijder achter mij aan reed. Dit bleek helemaal niet het geval te zijn, maar was wel goed voor de mentale motivatie. De theoretisch snelste tijd van alle sectie tijden van alle rondes van die dag gecombineerd was een 1:58.0, er was dus nog zeker verbetering mogelijk.

Beelden bestuderen! (Foto door: Rob)De rest van de dag heb ik besloten om lekker uit te rijden zonder te pushen. De vermoeidheid begon ik te voelen en het leek me verstandiger om met een beetje reserve te focussen op rijlijnen en instuursnelheid.

Op die manier heb ik de laatste 3 sessies afgerond met tijden rond de 2:00 die mooi constant waren. Deze dag was weer een vooruitgang. Het gevoel met de motor werd steeds beter en de baan begon me steeds beter te liggen.

Dag 4 – Time to race!
Snelste ronde op video

De planning voor deze dag was iets serieuzer, de 4e sessie zou namelijk de race zijn en er moest nog een wielenwissel plaats vinden. De eerste ochtendsessie wederom overgeslagen, vooral om energie en concentratie te besparen voor de race. De tweede sessie zou ik 3 rondjes opwarmen om daarna binnen te komen zodat we genoeg tijd hadden om de banden te wisselen. We waren mooi op tijd klaar en de banden waren mooi op temperatuur. Ik stapte over van Dunlop naar Pirelli en dat is toch anders rijden. Om die reden kon ik dan de sessie voor de race nog even een paar rondjes rijden (niet de gehele sessie om wederom energie te besparen) om te wennen. Ik deed nog een korte check in verband met de stand van de voorrem, toen ging ik lekker wat rondjes rijden en direct bij de  eerste volledige doorkomst reed ik al een 1:58.8, de ronde daaropvolgend weer een 1:58.8 waarna ik de snelste tijd van de training reed, een 1:58.1. Bij het terugkijken van de beelden valt op dat ik in de snelste ronde in de verkeerde versnelling zat in 1 bocht en op het rechte stuk kom ik snelheid te kort. Het hoogteverschil tussen de Dunlop en de Pirelli scheelt ongeveer 8km/u. Met een ander achter tandwiel had de topsnelheid nog wel hoger kunnen liggen, helaas hadden we dat niet voorzien voor het vertrek. Een 1:57.5 had er naar mijn idee dan wel in kunnen zitten. Dringen voor de eerste bocht na de start! (Foto door racepixx.de)

Race

De eerste internationale race, op een nieuw circuit. Rijders uit Duitsland, Nederland en Rusland deden mee. Met mijn tijd had ik een 11e startplek op de starting grid. 3e rij, 2e van links. Met de start kon ik drie plekjes pakken, maar bij het opkomen van het rechte stuk achter het paddock, kwam er een 1000 voorbij. Deze had te veel snelheid en ik kon niet aanpikken om nog sneller rond te komen. Een aantal ronden heb ik de 9e positie vast kunnen houden. Maar rond de 4e ronde kwam er een Rus op een R6 voorbij op het rechte stuk en kon mij daardoor net aan uitremmen. Ik probeerde nog te counteren, maar dat ging helaas niet meer. Door wat foutjes door vermoeidheid/verminderde concentratie liep hij iets weg en kon 1.5 ronde later een 2e rus op een R6 mij inhalen. Toen reed ik op de 11e positie en de tegenstand achter mij was ver te zoeken. Ik kon helaas niet bij die rijders aanpikken en heb het op de 11e positie uitgereden. De start was prima, maar constant netjes rijden was een probleem na de eerste paar rondes. Dit is normaal gesproken mijn sterke punt en de start een slecht punt. Binnen mijn klasse, open 600cc met uitsluiting van rijders met internationale licenties (waarvan 4 rijders op een 600) bleek ik derde geworden en mocht ik een leuke beker in ontvangst nemen. Leuk als herinnering aan de mooie tijd op Portimão! Tevreden over de race was ik niet echt, door de vele foutjes die ik maakte, wat normaal gesproken vrijwel niet gebeurt. In gevecht (Foto door racepixx.de)Dit zal vast iets te maken met de 3 vermoeiende dagen die er aan vooraf zijn gegaan. De rondetijden waren echter niet verkeerd:

  1. 2:02
  2. 1:58.8
  3. 1:58.8
  4. 1:58.9
  5. 1:58.6
  6. 1:59.5
  7. 2:00.0
  8. 1:59.2

De rest van de dag was de baan open en vrij om te gaan rijden en binnen te komen wanneer het je uit komt. Hier hebben we met Rikkert en Jeroen gebruik van gemaakt en de laatste sessie staat op film. Helaas werd ik bij een van de eerste rondes gestoken door een insect die in mijn pak was gevlogen, waardoor ik 1 ronde in de pits heb gestaan om daarna weer aan te haken bij de heren. Het was een perfecte afsluiting om nog even met zijn drieën lekker rond te rijden.

Afsluiting van een succesvolle voorjaarstraining (Foto door: Jeanne van Beek)

Ten slotte

Het was een te gek begin van het seizoen en een ontzettend goede voorbereiding. Het gevoel is alweer helemaal terug. Het voelt alsof ik het tempo van vorig jaar weer te pakken heb en dat ik de progressie dit seizoen door kan zetten om richting de top 10  te gaan rijden in de Supercup 600!

Ik wil iedereen bedanken voor de gezelligheid, de mensen die dit hebben helpen mogelijk maken en uiteraard alle sponsoren!

Wij hebben ontzettend veel zin in de races! Jij ook? Dan ben je van harte welkom om te komen kijken!